• De reeks zware wedstrijden van de laatste weken begint zo langzamerhand zijn tol te eisen binnen de seleçao van de JO17-3. In de aanloop naar de oefenwedstrijd tegen de JO19-2 ging het vanaf vrijdagmiddag opeens hard met de afmeldingen. Daar kwam er zelfs zaterdagochtend nog eentje bij, terwijl er ook nog eens een aantal jongens waren die eigenlijk geen hele wedstrijd konden spelen. Invallers waren, door de gelijktijdige wedstrijden van de andere teams, gewoonweg niet te vinden en zo kon het gebeuren dat de JO17-3 met 11,5 spelers aan de wedstrijd begon. Omdat dat nou eenmaal veel te weinig is tegen een team dat gemiddeld zo’n twee jaar ouder is (en wél een stuk of zes wisselspelers heeft) was afgesproken de speeltijd te beperken tot 2 keer 30 minuten om meer blessures te voorkomen.

    De JO17-3 begon toch weer een beetje timide aan de wedstrijd, liet zich de eerste minuten de kaas wat van het brood eten door die potige kerels van de JO19-2. Al ergens in de eerste of tweede minuut werd de bal achterin simpel verspeeld en wist Meshaal maar net de openingstreffer te voorkomen. Die viel even later tóch: na een aanval waarbij de 19-2 net te weinig in de weg werd gelegd verdween de bal in de lange hoek, via de binnenkant van de paal achter Meshaal.

    Langzaam maar zeker ontdeed de JO17-3 zich van de schroom en begon gewoon lekker te voetballen. Voorin was Jayden de aanvaller die het zijn directe tegenstander het moeilijkst wist te maken. Een lastig schot van Jayden werd gelost door keeper Tom van de 19-2, de rebound was voor Joran die deze kopkans helaas tegen het aluminium knikte. Daar liet de 17-3 de kans op een snelle gelijkmaker liggen, en het zou niet de laatste keer zijn dat de lat of paal de tegenstander een handje hielp. Vergeleken met vorige week was er nu voor het team in ieder geval meer tijd en ruimte om te voetballen en dat greep het team met beide handen aan. Er werd prima gevoetbald en er was zelfs een licht optisch overwicht. Wel bleef het uitkijken voor counters met diepe ballen op de snelle aanvallers overigens. Simon, Tim, Jaïr en Dex hadden er de handen vaak meer dan vol aan.

    Met de inschuivende Jaïr had de 17-3 naast Gent vaak een mannetje meer centraal op het middenveld en het team voetbalde zich zo met leuk voetbal een aantal kansen bij elkaar. Zo werd een goede voorzet van Ryan door alles en iedereen gemist maar pikte Jayden de doorgeschoten bal op en zag zijn schot naast gaan. Even later zette diezelfde Jayden zijn hoofd tegen een goede voorzet van rechts maar kopte naast, terwijl een volgend schot eveneens naast het doel verdween. Een snelle counter was de op één lijn spelende 17-3 verdediging te machtig, gelukkig bleek een van de twee rappe aanvallers een klein metertje buitenspel te hebben gestaan. Vervolgens was het weer de lat die een inzet van Jayden tegenhield terwijl Kjell, met een hele goede pass moederziel alleen op de keeper afgestuurd, zijn schuiver door de vingertoppen van de keeper uit het doel gehouden zag worden. Kort na de wisselronde viel dan toch de meer dan verdiende gelijkmaker. Gent stond aan de basis van een mooie aanval, Kjell gaf de steekpass aan Levi die alleen voor de keeper dan toch het net vond: 1-1.

    Een flinke tegenslag voor de 17-3 was het uitvallen van Gent, geraakt aan zijn toch al pijnlijke enkel. Er moest dus even geïmproviseerd worden met de opstelling – en dat zou niet voor het laatst zijn deze wedstrijd. Op slag van rust viel uit een strakke getrapte hoekschop helaas zomaar de 2-1, uit een klutssituatie bij de tweede paal.

    Tijdens de limonade werd er na de bespreking van coach Laurens door het team zelf op een hele goede manier geëvalueerd waar de problemen zaten en wat er beter kon. Mooi om te zien! Na de rust lag het tempo in de wedstrijd een stuk lager, er was een behoorlijk evenwicht in het veld. Na een flinke schop op z’n enkel moest de 17-3 helaas verder zonder Tim. Gent verbeet de pijnlijke enkel en kwam weer terug in het veld terwijl Ryan de positie van Tim overnam als centerback naast Jaïr. Steeds duidelijker raakte bij meerdere spelers van de 17-3 de batterij verder leeg, terwijl de tegenstander maar weer een nieuw blik ‘verse spelers’ open trok. De JO17-3 had nog veel balbezit maar had niet de energie over om te proberen gaten te creëren in de compacte verdediging van de tegenstander, terwijl er bij counters flinke gaten in de veldbezetting ontstonden. Dat leidde tot een grote kans voor de 19-2 die miraculeus net naast ging, maar een minuut of vijf voor tijd was er een nieuwe counter die in de verre hoek buiten bereik van Meshaal belandde. Deze 3-1 betekende de eindstand.

    Na afloop van de wedstrijd restte ons eigenlijk niets anders dan Björn, Jayden, Meshaal, Levi, Simon, Gent, Ryan, Joran, Kjell, Dex, Jaïr en Tim opnieuw grote complimenten te maken. Het hele team heeft wederom alles gegeven en op de toppen van het eigen kunnen gespeeld. In de sterke eerste helft vergaten de jongens zichzelf te belonen met doelpunten, hadden één of twee van die kansen er wel in gegaan dan had de wedstrijd zomaar anders kunnen verlopen.

    Volgende week staat de superzware pot tegen de JO17-1 op de kalender. Hopelijk is het team tegen die tijd weer een beetje compleet, zonder een gezond aantal fitte wisselspelers - en wellicht een treetje Red Bull – is dat eigenlijk onbegonnen werk. We wachten in spanning af hoe de bezetting van de ziekenboeg zich in de loop van de week ontwikkeld… Tot zaterdag!

    Arjen