• Meestal als ik Leiden uitrijd via de Willem de Zwijgerlaan krijg ik na de eerste stoplichten in Leiderdorp al het idee dat je de bebouwde kom echt verlaten hebt. Je gaat immers het water over en in de verte is al de lonkende prachtige natuur te zien, zo net na de ‘polderkastelen’ aan de linkerkant. Vijfenzestig kilometer per uur voelt aangenaam. ‘Zijn we nog in Leiderdorp, pap?’, vraagt een kind achterin de auto. Oh…ja verrek, rechts ligt eerst nog de Leyhof. De buurt waar ze voor de stratennamen allerlei moderne variaties op het woord ‘wacht’ hebben bedacht. Je ver-wacht eigenlijk een soort Archeon als je de straten ziet, maar eenmaal binnen in deze buurt, ingeklemd tussen de N445 en N446, kom je in een doolhof aan straten, gelegd in vierkanten die in vormen in elkaar passen en steeds kleiner worden (een soort matruschkapoppetjes-architectuur). In het midden ligt een groot oog (kijk eens op de satellietversie in google maps). Tevens ook eindpunt van stadsbus 6, een leuke en gevarieerde buslijn die je langs allerlei wijken in Leiden en Leiderdorp brengt.  

    Braaf rijd ik weer 50 km per uur, maar gelukkig wordt na de Leyhof nergens meer een bord getoond dat Leiderdorp officieel is verlaten. In alle vrijheid de natuur in, de snelheidsmeter raakt al snel de tachtig. Heerlijk. Ik lig op koers en zie een uitgebreid palet aan kleuren groen aan mij voorbij gaan. Het verkeersbord van Rijkswaterstaat waarop staat dat je voor Amsterdam naar rechts moet ligt uit elkaar op het veld naast me en leidt me even af.  Het is een vreemd bord, want als je rechtdoor rijdt richting Oude Wetering en Roelofarendsveen ben je tweeëndertig seconden sneller op de A4. Probeer het maar eens uit! Maar er gaat natuurlijks niks boven de verleidingen van de afslag naar rechts. U vindt daar immers een pannenkoekenhuis, de Mc-Donalds en een enorme oplaadplaats voor elektrische auto’s. Ik rijd op deze frisse zaterdag toch gewoon rechtdoor, want ons team heeft de eer vandaag op bezoek te mogen gaan in Roelofarendsveen, ook wel ‘De Veen’ voor intimi. Het juist uitspreken van de naam van dit dorp levert al hilarische taferelen op. Mijn zoon struikelt al een week over de uitspraak. ‘Hakken en plakken’ zou de juf zeggen. Maar wat kunt u er eigenlijk van? Zeg maar eens zonder fouten tien keer achter elkaar Roelofarendsveen en kijk of u het kunt winnen van uw kind of partner. Uiteraard kunt u dit familiespel ook uitbreiden met de klassieker ‘de kat krabt de krullen…’, juist die ja.

    Als uitpartij ben je het wel verplicht onderzoek te doen naar het dorp waar je heen gaat. Zo associeerde ik Roelofarendsveen vooral met de Baby-DUMP, het koopmekka voor babyspullen waar ik ooit als jonge vader op een zeer tochtig parkeerterrein aan de A4 een Bugaboo (kinderwagen) in elkaar probeerde te zetten. Meestal waaiden de deuren van de auto al dicht als ik eindelijk de onderdelen los had en in de achterklep wilde gooien.  Maar van de stralingsvrije babyfoon hebben we wel veel plezier gehad. De Baby-DUMP, het is toch wonderlijk dat een winkel met een dergelijke afschrikwekkende naam toch best populair is onder jonge ouders. Ik zag laatst dat deze DUMP-zaak nu op de Baanderij zit, netjes ingeklemd tussen de Gamma en het enorme autowasstation H2O. Echt een sensatie om daar eens heen te gaan: uw auto wordt gewassen in een sciencefictionomgeving en daarna kunt u met luchtdrukpistolen uw dashboard schoonschieten. Zomaar een goede activiteit als uw echt niets te doen heeft (of een jengelend kind wilt entertainen).

    Maar even terug naar Roelofarendsveen. Het mooie dorp in Kaag en Braassem wat meer te bieden heeft dan u zou denken. Wat weet u eigenlijk over dit dorp? Kennisvraag: wat is het belangrijkste evenement in Roelofarendsveen waar u als buitenstander van mag genieten? A) De unieke tulpentuin die slechts vier weken open is, B) een ritje in de nostalgische Haarlemmermeerspoorlijn Hoofddorp – Leiden, C) De beruchte Veense Kermis (inclusief bloemencorso) of D) Het winkelfeest (met karaoke) in winkelcentrum De Lasso. We hebben er vertrouwen in dat u er dit keer wel uitkomt. De vijftig cent en het setje plakplaatjes van vorige week liggen namelijk nog gewillig te wachten op de redactietafel.

     

    Via de Braasemdreef nader ik E.M.M. ’21,  het sportieve hart van Roelofarendsveen. Maar eerst mag ik nog genieten van de architectuur en natuur van het dorp. Grote, puntige huizen,  ingelegde zonnepanelen in legovormen, steigers, boten, trampolines en rechts in de verte de contouren van het Braassemermeer. Het kan nu niet ver meer zijn. Een blauw lijntje op de navigatie geeft aan dat het Sportpad nadert. Het getal eenentwintig houdt me tijdens de rit al even bezig. Bestaat deze club honderd jaar? Waar zou E.M.M voor staan? Ik parkeer mijn auto op een royaal parkeerterrein waarbij aan de rand een dicht hek staat met een mooi bord en logo van de club. ‘Ingang 50 meter ->’ geeft het bord aan. Fijn dat we nog even via het fietspad mogen genieten van de vogels, de huizen in allerlei vormen (‘wonen hier rijke mensen?’, vraagt mijn zoon) en de vele voetbalvelden die door de struiken aan de rechterkant te zien zijn. Na vijftig meter is er echter nog geen ingang, maar wel nog een exacte kopie van hetzelfde bord. ‘Weer 50 meter…??? Ik heb echt geen zin om zover te lopen’, zegt mijn zoon. ’Het is wel een goede warming-up’ geeft zijn teamgenoot aan die naast hem loopt.  Nadat we ruim tien minuten cirkelen rondom het terrein mogen we door de poorten van E.M.M. ’21. Veld zes ligt ongeveer 3 x 50 meter terug naar rechts. ‘Hier waren we net ook, maar dan aan de andere kant!’ Een alleraardigste Veener geeft aan dat de clubleiding maar één ingang heeft opengesteld nadat er blijkbaar alcohol naar binnen kwam via illegale smokkelroutes aan de randen van het park. ‘Wat is het hier groot’, vertel ik hem. ‘Ja deze club is heel recent ontstaan uit een fusie van voetbalclubs DOSR en WVC. Opvallend is dat op de website de nieuwe afkorting E.M.M. niet verder wordt toegelicht, maar tijdens een zoekrondje in lokale archieven kwam ik erachter dat er uit vier namen kon worden gekozen: Braassemvogels, Eendracht Maakt Macht, De Braassem of Veenwetering. Op 26 september vorig jaar is de beslissing gevallen. Toen konden de leden hun stem uitbrengen en werd bekend hoe de fusieclub ging heten. Het Leidsch Dagblad (14 juli 2020) spreekt van een commissie bestaande uit “een jury van wijze mannen met verstand van zaken’’ die de stemmen heeft geteld en de uitslag bevestigde: E.M.M. ’21. Een genderdiscussie zal ik uiteraard niet starten, maar het viel ons vandaag toch op dat team JO9-3JM van E.M.M. ’21  geen dame op het veld had staan, maar dat terzijde.

    De Veeners zijn scherp op de klok. AJ en ik hebben het nog nooit eerder meegemaakt dat met slechts 1 minuut vertraging werd gestart. Om 10.01 startte het gevecht tussen de JO9-5 van RCL en het lokale jongensteam met best veel grote jongens. AJ had hierdoor zijn royale uitgebreide peptalk moeten inkorten en was daarbij (ik steek ook de boezem in eigen hand) het veters checken geheel vergeten. Gedurende het uur dat zou gaan volgen zien wij vanaf de lijn vele spelers frummelen aan hun veters, turend naar het gras terwijl de geslepen tegenstanders gebruik maakten van de vele ruimtes die vandaag ontstonden op het frisse veld aan de rand van het sportcomplex. De JO9-3 van E.M.M ’21 had gedurende de wedstrijd ook handig hun generaal helemaal vooraan laten lopen. Onze verdediging werd daardoor bij vlagen verrast. Gelukkig kunnen de spelers inmiddels tijdens de pauzes elkaar goede tips geven waarbij er braaf met vinger in de lucht wordt gewacht om het woord te krijgen. Verdedigster Evi neemt hierbij altijd een leidende rol en heeft ook vaak een punt. De aanvallers brachten met sterke opbouw vanuit middenveld en verdediging de score nog op 5-3 voor de tegenpartij. De wedstrijd werd afgesloten met penalty’s. De terugweg naar het parkeerterrein ging voor mijn gevoel een stuk sneller. Via de Narcisstraat en Alkemadelaan verlaat ik dit mooie dorp. En dan doemt de natuur alweer op. Het uitzicht op de molens is prachtig, weilanden met koeien die tot in de verte rijken, ‘daar gaat de Thalys!, hoor ik nog vanaf de achterbank. Rustig aan rijd ik door het landschap en geniet van de rust. Hier kan geen Baby-DUMP of Leyhof tegenop.

    Fijn weekend,

    Maarten