• De zware wedstrijden van de laatste weken eisen bepaald hun tol van de jongens van RCL JO17-3. Maar liefst vijf afwezigen telde het team vandaag, waarvan twee een direct gevolg aan de wedstrijd van vorige week. Tim en Gent hadden beiden een pijnlijke enkel overgehouden aan die clash en moesten afhaken. Om de tien resterende JO17-3 spelers uit de brand te helpen waren er dus ook liefst vijf invallers gevonden die na hun eigen wedstrijd nog wel mee wilden doen tegen de JO17-1, en dat zou geen overbodige luxe blijken. Waarvoor hartelijk dank, Luka, Orestis, Dennis, Robbe en Hans.

    Geheel in lijn der verwachting kwam het team eigenlijk al vanaf de aftrap flink onder druk. De jongens hadden het hartstikke lastig maar knokten voor wat ze waard waren. Aan aanvallen kwam het team eigenlijk nauwelijks toe, wel wisten ze een minuut of 10 de spreekwoordelijke nul te houden. Een strakke voorzet vanaf de zijlijn werd ongehinderd kruislings binnengekopt: 0-1. Tot ieders verrassing viel kort na de 0-1 zomaar de gelijkmaker. Min of meer per ongeluk belandde de bal voor Luka’s voeten en met een iets scherp geplaatste bal in de ruimte rechts achter de verdediging stuurde hij Kjell op avontuur. Het leek een kansloze missie, maar geholpen door een misverstand in de defensie van de selectie frommelde Kjell de bal toch zo maar over de doellijn: 1-1. Daarmee was in ieder geval de legende dat de 17-3 zelfs tegen de sterkste tegenstanders altijd scoort toch maar mooi in stand gehouden!

    De gelijke stand was misschien wat tegen de verhouding in, maar betekende voor het team wél loon naar (hard) werken. Helaas kwam de 17-3 er na dit doelpunt minder en minder aan te pas. Het vermoeide team kon niet meer de tomeloze energie en strijd opbrengen van een aantal weken geleden, iets wat we de laatste wedstrijden er al meer dan een beetje in zagen sluipen. Het hoge tempo en de onophoudelijke druk op de verdediging eisten hun eerste slachtoffer in Jaïr, al weken spelend met een pijnlijke kuit, die echt niet verder kon. De 17-3 incasseerde een aantal tegendoelpunten, terwijl Meshaal daarnaast nog een paar uitstekende reddingen in huis had en zo meerdere tegentreffers wist te voorkomen.

    In de tweede helft leek de energie nog meer uit het team te stromen, en in combinatie met het uitvallen van Dennis en even later ook nog eens Hans gingen de koppies logischerwijs wat hangen terwijl het even hard ging met de tegendoelpunten. Die werden af en toe bijkans weggegeven, zo makkelijk werd er soms balverlies geleden. De vermoeidheid had duidelijk toegeslagen en er waren geen fitte wisselspelers meer over om spelers even rust te geven. Pas in de laatste 10 minuten richtte het team zich weer wat op, met een grote kans voor Kjell tot gevolg. Helaas rolde de bal langzaam nét naast het doel. Jammer want zo’n boost voor het moreel hadden de jongens best verdiend.

    Ondanks dat het team naar zijn mogelijkheden heeft gevoetbald tegen deze veel te sterke tegenstander is het misschien maar goed deze ‘wedstrijd’ maar gewoon lekker te vergeten. Komend paasweekend even een zaterdagje lekker bijtanken, hopelijk zijn alle pijntjes en de vermoeidheid over twee weken weer verdwenen voor de laatste wedstrijd in deze loeizware onderlinge competitie, tegen de JO19-3. Dat wordt vast een leuke pot, qua tegenstand vergelijkbaar met de wedstrijd tegen de JO19-2 van vorige week. En laten we hopen dat de jongens voor het einde van het seizoen nog een paar potjes kunnen spelen tegen tegenstanders van hun eigen leeftijd en nivo, al is dat vooralsnog toekomstmuziek.

    Fijne pasen!
    Arjen