•               

  • "Papa, waarom kan ik niet glijden over het veld?", vraagt mijn zoontje mij in de vroege ochtend net na de entree op het RCL-veld. Ik bekijk het veld met hem en met een RCL-coryfee die het terrein goed kent. De rijp staat nog op de doelnetten. Achter mij worden de hekken weer in corona-formatie gebracht, zodat de toestroom van mensen in goede banen wordt geleid. Het is 2021 en het jaar begroet ons met de start van een nieuwjaarstoernooi dat spoedig al het ijs van de velden zal laten verdwijnen. ‘Het kunstgras doet zijn werk goed en zorgt ervoor dat je gewoon prima kunt gaan voetballen!’, vertel ik hem enthousiast, terwijl mijn adem zich stoomachtig laat verspreiden over het terrein.

    Klik hier voor een fotoreportage van de ochtend op het RCL-terrein

    De gladheid is mooi te zien op de aangeharkte tegels en spiegelt ook de koninklijke trap richting de nog immers gesloten kantine. Een prachtig verijst veld ligt in de vroege morgen te wachten op ongeveer 150 kinderen die het jaar sportief en gezellig zullen gaan starten. In de sportkantine zie ik de voetbalorganisatoren zich buigen over allerlei mapjes met teamindelingen. Ook nu weer sta ik versteld van de excel-talenten die met kleurtjes, letters en tijden een goed wedstrijdschema hebben opgestart. Enige teleurstelling en tevens mentale uitdaging maakt zich meester van enkele geharde Ajax-begeleiders die in Poule Feyenoord zijn ingedeeld. Of dit een bewuste keuze was van de organisatoren blijft gelukkig een vraag waarop het antwoord ons schuldig zal blijven. Gelukkig zorgt ook de dubbele espresso op negentig graden voor focus en scherpte en is klein leed in de gangen rondom de commissiekamer al snel weer vergeten. Wel wordt door menigeen het gemis van de derde helft, zij het op gepaste afstand, gedeeld. "Skiën zit er ook al niet meer in," hoor ik van mijn gewaarde medetrainer even voor aanvang. Maar de tijd dringt. De schema's willen tot leven worden gewekt en de kinderen stromen het terrein op.

    'Wie is Tadic?'

    De poules zijn ingedeeld op bekende team- en spelersnamen. ‘Wie is Klaassen?’,’Wie is Tadic?’ lijken misschien vreemde vragen voor u als voetbalkenner. Maar u moet zich meer voorstellen dat de spelbegeleiders buiten de commissiekamer zoekende zijn naar hun team- en medebegeleiders. Gelukkig zie ik de zwarte truien met RCL Opleiding zich verdringen rondom de uitgeprinte posters die buiten hangen aan de vers gezeemde blinkende ramen. Daar staat namelijk alles op: de velden, de leiders en de poules. Hier en daar wordt er nog een scheidsrechter gewisseld met een stagiair, kinderen worden naar het veld geleid en steeds meer zie je de spanning stijgen. De ogenschijnlijke rust die deels wordt versterkt door de opstijgende gouden zon is slechts van korte duur. ‘Papa, mijn voeten zijn nu echt bevroren!’, bijt Freek mij nog toe terwijl de rode konen op zijn wangen eerder een lik Nivea rechtvaardigen. Gelukkig blaast de scheidsrechter op zijn fluit en de teams gaan zo even na 9.30 uur van start.

    Vanaf de zijlijnen zie ik de begeleiders, veelal zwart gekleed en met herkenbaar kort opgeschoren kapsel, de jonge spelers coachen. Voetbalschoenen kraken op het ijs, de zon uit het oosten trilt op onze hoornvliezen. Gelukkig is de Nederlandse gangbare oostenwind in januari ons vandaag gunstig gezind. Handschoenen waren bijna niet nodig geweest. De spelers spelen allemaal drie wedstijden van twintig minuten, met een korte pauze na negen minuten. Er vindt dan ook een wissel plaats op het veld zelf. Tegen de zon in en met de zon mee spelen blijkt eigenlijk geen enkel probleem. Het kluitjesvoetbal wat vooral in het begin vrij zichtbaar was op ons veld blokkeerde namelijk die zon, maar werd gelukkig goed doorbroken doordat leider Jordy aangaf dat we eigenlijk met vier man teveel voetbalden(!). Lees toch de instructie eens goed door schoot snel door mijn hoofd. Maar lucht en ruimte ontstonden al snel toen zes tegen zes werd gespeeld in plaats van acht tegen acht. In mijn jaszak voelde de goedwerkende pen en het perfecte invulschema wederom als sportieve geruststelling. Dit gaat weer goedkomen. Dat kon ook niet anders, zeker ook vanwege de beelden die nog zo voor de geest zijn te halen van de Twin Games 2020. ‘Nog een bakje koffie?’, vraagt mij teambegeleider halverwege een helft. Tevreden kijk ik over het veld.

    De spelers hebben veel lol en plezier en je merkt ook wel verbetering in de teams. Er wordt meer overgespeeld en de shoot-outs zijn inmiddels een ware thriller geworden, waarbij de keepers durven uit te lopen, terwijl de bal vanaf een meter of 20 / 25 wordt ingespeeld. Zowel de wedstijden als de shoot-outs leveren punten op. De daadwerkelijke berekening wordt op zoveel decimalen achter de komma en met wiskundige precisie uitgevoerd door cijferwonder Jan Vorstenbosch en leider Jordy.

    Het jaar had niet beter kunnen starten

    Terwijl ik rustig de dozen met naturel- en paprikachips open (mijn ervaring hoe snel een doos te openen als vakkenvuller bij AH lang geleden komt nog steeds van pas) ontstaat er opwinding over de te winnen prijzen en de zakken chips zelf. ‘Krijg ik ook een medaille meneer?’, ’zijn ze echt van goud en vijfentwintig kilo per stuk?’, ’mag ik er ook eentje voor mijn zusje?’, zijn zomaar wat vragen die kinderen je op de hoek van het veld stellen. Jordy red mij uit deze benarde situatie door al snel met de prijsuitreiking te beginnen. Elk kind uit elk team krijgt een mooie medaille en voor de teams Berghuis en Tadic zijn er de blinkende gouden medailles die toch echt bijna vijfentwintig kilo wegen en minstens twaalfkaraats goud is. Als winnaars verlaten de kinderen het veld en het kraken van het ijs is het tevreden kraken van de chips geworden. Het jaar had bij RCL niet beter kunnen starten.

    Tekst: Maarten Algera
    Foto's: Joost van der Stel