•               

  • Het is net na half twaalf als het aankleedritueel van de sportkleding van RCL zijn intrede doet. Ondanks de hoop dat maat 35 dit keer wel om de dikke rode wedstrijdsok van RCL past kom ik weer geheel bedrogen uit.  Terwijl mijn zoontje zich zetelt als een soort luie vorst die verzorgd wil worden door zijn personeel wordt mijn vaderschap wederom op de proef gesteld. Met rood aangelopen gezicht zie ik mijn onmacht om binnen een redelijke termijn van dertig seconden die wedstrijdschoen om die sok te krijgen. Inmiddels ben ik de drie minuten al gepasseerd. Waarom is dit zo moeilijk? Mijn gevecht met de blauwe stretchstof van dit vijandige voetschoeisel ontaard bijna in het opzeggen van het RCL-lidmaatschap. Gelukkig zakt de stof enigszins ingedrukt en gerafeld om zijn voet heen nadat de enkel wat begint te knarsen. Dit tekent schril af met de soepelheid van het wedstrijdshirt waarin vandaag de finale van de mix-episodes zal worden uitgevochten. ‘Papa, de scheenbeschermers liggen hier nog…die zijn we vergeten.’ bijt hij mij smalend toe. Ik adem nog een keer goed in en uit … en herpak me op het laatste moment. Het motto ‘herhaling is de ziel van het onderwijs’ blijkt soms zo gek nog niet. En voor ons allen is de hele lockdown een ultieme les in geduld. 

    Terwijl de zon warm in mijn nek schijnt zie ik de eerste ouders met zonnebril verschijnen voor het hek. Sommigen hebben nog een winteroutfit aan, dikke gewatteerde jassen, wollen truien naast hippe lentejasjes. ‘Ben jij al binnen?’ zie ik in mijn berichtenscherm verschijnen. Coördinator Jason houdt dit gelukkig goed in de gaten. Ik heb de eer om de spelers uit mijn team op te wachten. Sterspeler Jace staat voor zijn moeder rustig zijn spelstrategie uit te denken. Eva en Evi komen met hele verhalen over hoe groot de sneeuwpoppen waren en er schijnt uit betrouwbare bron nog steeds een zichtbare smeltende pop te staan in Leiderdorp. Ook Sven is aangekomen en zal na later blijkt uitstekend keeperswerk laten zien zonder handschoenen. In spanning wachten we nog op Karst en Revathi. ‘Ze zijn al binnen hoor!’ roept Jenny terwijl de laatste minuten voor aanvang wegtikken. Begeleider Jan is er al helemaal klaar voor. De vader van Eva blijkt scherp op de minuut al 20km in de fietsbenen te hebben zitten. Een soepele scheidsrechter is een geruststellende gedachte.

    Terwijl we richting veld 3 lopen horen we de tikkende schoenen van onze jeugdige spelers in een vast ritme over de tegels glijden. Naast mij zijn al wedstrijden bezig.  Ik hoor fanatieke trainers oudere spelers allerlei instructies meedelen. Even is het stil,  alsof de adem ingehouden wordt en dan klinkt gejuich. Mooi gepassioneerd gejuich door slechts een paar mensen langs de lijn. Ik sla linksaf richting het eigen veld en zie voor mij nog andere teams hun laatste shoot-outs nemen. Mooi moment voor Jan en mij om met Team 1 in uiterste concentratie de spelstrategie door te nemen.  Hierbij moeten we telkens letten op spionnen van Team 2, aangestuurd door begeleiders Jenny en Patrick. ‘Ik wil aanvallen, waar moet ik staan?’ Deze hele terechte vraag van Karst blijkt meerdere antwoordvarianten te hebben volgens de spelers. ‘Ik wil gewoon scoren!’ is een waardevolle toevoeging op de strategie.  Oranje hesjes worden aangedaan en de spelers van beide teams gaan van start. Ousuke en Yesper uit Team 2 laten al snel het effect zien van hun vele voetbaluurtjes buiten op de pleinen van Leiderdorp. Snel, gedreven en gefocust gaan ze op de tegenstander af, daarbij het licht theatrale niet schuwend.   Cem en Mees zien we vooral aan de flanken uitermate scherp en doortastend spelen. Zoë maakt fantastische doelpunten, die soms zelf gemist lijkten te worden door haar enthousiaste moeder.   Brent verdedigt uitstekend en is als een stabiele rots in de hevige branding. Keeper Sven heeft de handschoenen inderdaad niet nodig. Stoïcijns en met kracht haalt hij vele ballen uit het doel. 

    Vanaf de zijlijn overpeinzen begeleidster Brenda en ik alvast de zomer. Kun je wel of niet gaan? Deze Italië-specialist zorgt er wel voor dat mijn voorpret alvast wordt verhoogd. Wie weet mag ik over een paar maanden voor het eerst Sicilië ontdekken, met vele formulieren, vaccinatiebewijzen of PCR-tests. Snel vervagen de toekomstige vakantiebeelden want het lijkt alsof ‘Wie is de Mol?’ al reeds is begonnen op het veld. Team 1 blijkt namelijk al ruime tijd met een speler meer te spelen. Nadat na snel overleg tussen de begeleiders een uitstekend wisselsysteem wordt opgericht ontstaat de broodnodige balans. Toch blijkt vier keer tien minuten spelen een goede vorm voor de Mol. In de tweede helft blijkt die zevende speler er opeens weer. Scherpte is dus geboden. Ik kom aan de zijlijn nog te horen dat je als team ook makkelijk twee keer de starttrap mag nemen aan het begin van de wedstrijdhelften, vooral als een scheidsrechter niet geheel oplet. Nadat de achterstand voor Team 1 echter groter dreigt te worden volgt snel overleg. De zevende speler mag de wedstrijd uitspelen. Freek maakt nog drie doelpunten en zorgt ervoor dat Team 1 zeker niet met lege handen naar huis gaat. Team 2 heeft het net van de tegenstander afgerond 13 keer aangeraakt, maar dat lijkt de spelers niet te deren.  Het penaltyschieten doet de netten kraken en zorgt voor spectaculaire reddingen van de doelmannen. 

    Tegelijkertijd speelde de J08-3 tegen de JO8-2 op het veld dat grenst aan de ijsvrije Dwarswatering. Een verslaggever ter plaatste gaf mij op het veld nog een degelijke samenvatting. Op een persblokje van deze mediaman zie ik het volgende netjes geschreven: “De JO8-3 startte wat rommelig, maar gelet op de enorme temperatuurverschillen van de afgelopen dagen is hen dat nauwelijks te verwijten. De eerste 10 minuten was de wedstrijd zeer gelijkwaardig. Keeper Thomas uit de JO8-2 schitterde wederom in zijn groengele outfit. Daarbij goed ondersteund door zijn geslepen medespelers in het veld. Zo trokken ze zeer moedig ten strijde tegen de JO8 – 3 onder gepassioneerde begeleiding van coach Dennis.  De blauwe duivels kregen het echter geleidelijk aan steeds zwaarder terwijl de regie wat meer bij de tegenstander kwam te liggen. Doelpunten van Quinten, Jeroen en Julian brachten de score naar 10-1.” 

    De zon is net over zijn hoogste punt heen als Jan en ik met onze spelers naar buiten lopen. Iets voorbij het hek hangen de ouders van Karst heel casual met zonnebril over de dranghekken. Je zou zo statafels met witbier en bitterballen voor je zien. We praten nog wat na en tevreden loop ik richting auto. Thuis gaat het koffieapparaat aan en is het tijd voor de weekendkrant. ‘Kijk pap, zo doe je dat!’ en met een zeer beheerste worp belanden de voetbalschoenen van mijn zoon zonder sokken in de gang. 

    Fijn weekend!

    Maarten Algera