• 07:15 uur. Mijn wekkerfunctie werkt uitstekend en ik word wakker op een muziekje dat past bij Mario Bros of Donkey Kong. Ik moet opeens denken aan de retroversies van deze spelletjes uit de jaren ’80. Misschien had u vroeger ook zo’n paars of bruin glimmend computerspelletje dat je open kon klappen en waarop dan precies een mooie game te spelen was op zwarte kleine toetsen, terwijl u zonder riem op de achterbank richting Lyon reed in de zomer van 1987. Met nog enig gevoel van nostalgie stop ik mijn gehoorapparaten in mijn oren. Alleen aan de linkerkant volgt een opstartmuziekje en rechts niets. Gelukkig heeft de gehoorwinkel mij een paar dagen terug een enorm pakket gestuurd met drieduizend batterijen zodat ik nog tot 2042 audiovisueel opgeladen het veld van RCL mag gaan betreden.


    Een volle la met voetbalkleding piept en kraakt en duwt het bovenste plankje bijna uit zijn voegen als ik deze met enige souplesse opentrek. Maat 128, maat 96, sokkenbolletjes, een te klein zwart broekje, een zwembroek, maar gelukkig ook een nieuw rood shirt met maat 140. Hier was ik naar op zoek. Freek trekt zijn rode wedstrijdkleren aan en heeft nog wat luttele minuten over om Brawl Stars te spelen. Ik durf er een kopje RCL-koffie op te zetten dat uw kind dit spel ook (zeer) geregeld speelt. Om ervoor te zorgen dat u als ouder bij blijft leggen we u namens de redactie graag deze gameterminologie voor: knokker, skins, freemiumspel en de trofeeënpadbeloning Colt. Stuur de juiste definities van deze begrippen in aan de redactie en u maakt kans om ook in de categorie ‘veelzijdige ouders’ gefotografeerd te mogen worden voor de voetbalplaatjesactie van de lokale Albert Heijn. De redactie kreeg namelijk meerdere verzoeken van ouders die zich afvroegen waarom alleen kinderen op de foto mochten. Om het ego van u ouders wat te strelen (en voor de fanatieke verzamelaars) bespreken we met de lokale supermarkt of de categorieën ‘veelzijdige ouders’, ‘fanatieke ouders’, ’loyale ouders’ en ‘alleswetenouders’ alsnog gespaard kunnen worden. Houd de berichtgeving dus in de gaten en wie weet kunt u over enkele weken op zoek naar een Jordi, een Martijn, een Patrick, een Brenda, een Gerdien of een Harrold.
    Vanochtend lijkt alles weer als vanouds. Er zijn teams van andere clubs op bezoek. Er worden praatjes gemaakt met ouders binnen de hekken, de zon laat haar eerste stralen schijnen over de velden en … ik mag mij verheugen op een nieuwe ontwikkeling: we hebben een echte kleedkamer. Teamcaptain Arend Jan (AJ) heeft namelijk al een tipje van de sluier opgelicht dat ons mooie team een instructie mag ontvangen uit onze eigen kleedkamer 13. Rustig haal ik adem. Ik voel mijn voeten op de betonnen grond genoeg vertrouwen opzuigen dat ik de wandelgangen tussen de kolossen van de vele kleedkamers wel durf te gaan betreden. Iets verderop staat AJ al ontspannen klaar om het team de ontvangstruimte in te begeleiden. Tegenover mij zie ik Niek zitten met zijn dochter Lina en even later komen vrijwel alle overige spelers binnen. En dan begint AJ te praten. Als een priester stromen de woorden uit zijn mond die worden gedragen door een indringende galm waarbij je bijna gelovig wordt. Is het een kerkdienst of toch een zangles in een operagebouw? Rijd ik in een tunnel op de fiets, samen met mijn kinderen en gaan we hard gillen zodat je je eigen stem luid hoort knetteren en echoën op het beton? Ik ben in de war, friemel wat aan mijn gehoorapparaten, probeer in lichte paniek alle standen maar uit, het mag niet helpen. Dit is met stip op 1 de meeste galmende ruimte waar ik de afgelopen 45 jaar in ben geweest. ‘Is dat voor jou niet lastig met je oren?’ vraagt moeder Marjolein mij. Het wordt tijd om naar buiten te gaan, terwijl ik gelukkig nog net mijn handtekening op de lijst kon plaatsen zodat Freek ook gefotografeerd wordt voor de plaatjesactie.


    Het illustere en prominente V.V.Woubrugge, dat dit jaar haar vijfenzeventigste verjaardag mag vieren (1946-2021), komt op bezoek. Deze roemruchte club komt uit het mooie dorp in de gemeente Kaag en Braassem dat tot begin 19e eeuw bekend stond als de Heerlijkheid van Esserlijkwoude en Heer-Jacobswoude. Maar rond 1820 werd Woubrugge een zelfstandige gemeente binnen de Heerlijkheid. Zo maar een leuk weetje dat meer context biedt op vandaag. Want op veld 5 gebeurde het vandaag. Ontroerde ouders die hun eigen kind weer zagen spelen. Ik was echt blij dat AJ een doos RCL-tissues had meegenomen. Om de emoties wat tot bedaren te brengen deden we een koffierondje. Gelukkig dit keer geen hipster-bestellingen (Latte Frappiachi di Buscemi con Leche met quinoa), maar gewoon koffie (met melk en suiker). Toen ik de koffie van een alleraardigste mevrouw meekreeg gaf Freek later aan dat RCL nieuwe koffiebekers heeft. Verrek. Ik moet zeggen dat ik de retrobekers (oranje / bruin- geblokt) nu al mis, maar de temperatuurbeheersing is wel verbeterd in de nieuwe moderne kop. Moeder Marjolein en ik kregen namelijk zonder noemenswaardige brandwonden de koffiebekers mee, steunend tussen de vingers.


    Tijd om te focussen en scherp te zijn. Op veld 5 staan de jeugdige spelers van Woubrugge JO9-2 in groen tenue namelijk al klaar voor de strijd. ‘Moeten we niet beginnen?’, roept Niek ons toe een paar minuten na half negen. Op zich terecht want AJ rijdt op dat moment een beamer het veld op om de dobbelsteen (van Jason) te projecteren op het gras. De klok tikt inmiddels door. ‘Waarom moeten we zo vroeg verzamelen als we zo laat beginnen?’ vraagt Marjolein. Je merkt vandaag wel dat je als begeleider nog meer moet multitasken dan normaal: een wedstrijd aansturen, koffie regelen en ouders tevreden houden. Het voorstel om over drie weken te gaan fietsen naar Leimuiden als we op bezoek mogen bij S.V. Kickers ’69 wordt echter ruim omarmd. Op zaterdag 25 september om 6.30 uur zal de tocht onder leiding van Niek van start gaan, langs het pittoreske Oude Ade en de vele dorpjes die eindigen op ‘wetering’.


    JO9-5JM van RCL tegen J09-2 van VVW: een waar spektakel voltrekt zich voor mijn ogen. De dobbelsteen rolt donderend over het veld. Karst, Evi, Freek, Benji, Lina en Luuk slagen er geregeld in om als team de bal de goede kant op te sturen. Woubrugge blijkt echter net iets beter te kijken en positie te kiezen, maar het verschil was niet heel erg groot. Einduitslag afgrond 4-1 voor de groene duivels van VVW. Er volgen nog shoot-outs dat Woubrugge als concept nog niet meerder had uitgevoerd. Veel lol, veel plezier, nog even napraten met elkaar langs lijn, tikkertje op het grote veld, een sultana om de honger te stillen. ‘Bij wie spelen we vandaag?’. ‘Steen papier schaar…Steen papier schaar’ uit de kelen van Freek en Karst klinkt als een heus gezang in een vast ritme. Als ik de ingang naar kleedkamer 13 passeer twijfel ik of ik nog even ga zingen, alsof ik in een waar Gregoriaans zangkoor mag optreden. Voor nu is het genoeg. Gelukkig kunnen u en ik altijd in deze klankkast terecht. En mocht u nog een ruimte zoeken voor karaoke dan kun u bij het bestuur terecht. Zachtjes rijdt de auto naar de uitgang van het parkeerterrein. Sky Radio aan. Stiekem hoop ik op Enigma.


    Fijn weekend,
    Maarten Algera