• Laatst kreeg ik vlak voor een thuiswedstrijd van wedstrijdbegeleider AJ een scheidsrechtersfluit in handen. Snel rende ik even langs de OR09 (Ouderraad J09). Deze ouderraad staat vaak braaf langs de kant te kijken en geeft opbouwende kritiek wanneer wij daarom vragen. Zo helpen ze je om de juiste keuze te maken op het veld. Een hele geruststelling. Hun zegen was een slechts formaliteit en daarom kon ik met vertrouwen het veld betreden. Iemand die nooit gevoetbald heeft een fluit geven is trouwens best een gewaagde keuze. Enige druk voelde ik daarom wel om mijn nek. Een stevig zwart touwtje met een in koper gegoten fluit lag te rusten op mijn schouders. Het voelde een beetje als de burgemeestersketting. Je geeft leiding aan een groep spelers. Je hebt een ruime blik op het speelveld en je staat boven de partijen. Ik moest aan mijn vader denken. Vijfentwintig jaar had hij gekeept. Hij straalde vaak de rust zelve uit en stond in zijn werkende en sportieve leven menigmaal boven allerlei partijen. Vorige week kreeg ik een app van hem: FC Lisse kampioen Derde Divisie. ‘Weet je nog die kampioenswedstrijd eind jaren negentig tegen Scheveningen?

    Terug naar Leiderdorp en tijd om de wedstrijd te openen. De eerste uitdaging deed zich echter direct voor. Hoe blaas je eigenlijk op zo’n fluit? Hoe ga je om met de opening van de 'kamer' in een fluit? Hoe het bespelen van een klein balletje van kurk of kunststof, ter grootte van een erwt? Hoe zorg je voor een soepele en snelle luchtstroming waardoor dit balletje gaat trillen? Deze trilling moet er wel voor zorgen dat de lucht ook gaat trillen en er geluid ontstaat! Een hele uitdaging, dat hoef ik u niet uit te leggen als sportfanaat (of dwarsfluitspeler). Maar ook het totaalplaatje telt mee. Hoe sta je om toch enig gezag uit te stralen? Hoe loop je de aanvallers niet in de weg? Werkt een zonnebril statusverhogend? Om mijn vragen te beantwoorden kon ik gelukkig putten uit een cursus haptonomie die ik jaren geleden volgde. ‘Maak contact met je voeten op de grond, let op je ademhaling, adem vanuit je buik, durf te vertrouwen op de omgeving, laat het los.’ Prima tips voor een voetballer, scheidsrechter of docent.

    Bal op de middenstip en fluiten maar. Het eerste fluitsignaal klonk als een twijfelende parkiet, maar na drie keer oefenen had ik de smaak echt te pakken. Ook leuk om te fluiten als er helemaal niets aan de hand was en dan heel verbaasd een andere kant op kijken. Tijdens het fluiten hielt ik mijn rechterhand gedreven in de jaszak. Zo kon ik mijn notitieboekje voor vrijwilligers niet verliezen en in de minipauzes notities maken bij de letters F en S. Er komt trouwens veel meer kijken dan alleen fluiten. Het is verleidelijk om niet je team ter plekke te gaan coachen, maar dat liet ik vol vertrouwen aan AJ zelf over. Je moet immers neutraal zijn. Buitenspel, een corner wel of niet, de teams regelden het zelf (meestal wel). Lastig was het om de score bij te houden. Was het nou 9-4 of 10-3? Afgerond 10-5 bleek de meeste instemming te krijgen. ‘Nou … makkie toch?’ beet een enthousiaste moeder mij toe. Ik besloot er een mooie uitdrukking tegenaan te gooien. Rechtop en met de schouders breed reageerde ik masculien: een fluitje van een cent! (hoewel ik twijfelde aan de uitdrukking een vrijer zonder baard is geen cent waard, maar dat terzijde). Vol vertrouwen liep ik richting kantine. Het nummer ‘Macho’ van Doe Maar neuriede ik hardop: stoerenmannenmacho…! ‘Het is lang geleden dat een fluitje een cent was’ hoorde ik een bezoeker op leeftijd zeggen die vlak achter mij liep. Hoe lang zou het geleden zijn dat je een fluit kocht voor cent? U mag het zeggen. De fluit verdween na wat overpeinzingen in mijn zwarte jasje en ik vergat daardoor terplekke dit voetbalitem terug te geven aan AJ. De fluit mocht daarom mee op reis naar Litouwen. Met twaalf pubers uit vwo 4 op stap die deelnamen aan een uitwisselingsprogramma. Uitdrukkingen met centen bleken ook vlak voor vertrek nog goed te werken. Zo was het een ‘dubbeltje op zijn kant’ of de reis wel door zou gaan. De desbetreffende luchtvaartmaatschappij annuleerde vlak voor vertrek de vluchten, maar dat terzijde.

    Uitdrukkingen kunnen nuttig zijn om het jaar wat beter te duiden. De redactie is daarom benieuwd welke uitdrukking voor u als ouders het beste opging het afgelopen jaar op RCL. Het was immers een bewogen jaar. U mag kiezen uit de volgende opties: A) het kwartje is eindelijk gevallen, B) erg op de centen zijn, C) een … van een cent of D) geen twee deuntjes voor één cent zingen. Als u voor D) kiest vermoedt de redactie dat u niet in het onderwijs werkzaam bent. Maar bewijs gerust het tegendeel in een ingezonden brief van minimaal 500 woorden.

    Vandaag was de laatste training van de JO9. De stagiairs hadden vier velden scherp afgebakend met witte lijnen. De jonge stoere mannen tikten vlak voor de start balletjes over in een cirkel en onze jeugdige spelers gingen in het midden staan om de bal te stoppen. Balletje over, weer een tikkie terug. ‘Allemaal verzamelen. Luisteren allemaal’, klonk uit een zware doch jeugdige basstem van een van de stagiairs. We aanschouwden als trainers het gebeuren in alle rust. Maar binnen enkele minuten stonden er vier gemixte teams paraat om vier finales te spelen van 15 minuten per ronde. Niet iedereen kon meteen van start want het bleek weer vaccinatietijd. Wanneer heb jij de prik? Die ene prik viel heel erg mee, maar die andere deed HEEL zeer. Het ging echt zo’n stuk in je arm en wel twee prikken tegelijk! Grote verhalen, kleine pleisters op de bovenarm. Kom op allemaal, we gaan nu voetballen. Inderdaad, daar kwamen we voor. Het voetbalfeest kon beginnen. Ik voelde even in mijn jaszak. Ik miste de fluit, maar dat gemis bleek van korte duur. Blij en enthousiast kwam RCL-held Jason voorbij met een tasje met daarin een verrassing. We kregen als trainers een mooi kaartje als bedankje voor dit jaar, met een prachtige en toepasselijke uitdrukking. Een … van een cent. En zo is het.

     

    Maarten