•               

  • En dan stond er zo maar een wedstrijd tegen RCL JO19-1 op de voetbal.nl app kalender. Wát zegt u, de 19-1?? Jazeker, de negentien-één. De aanloop naar de wedstrijd als chaotisch omschrijven doet de situatie flink te kort. Er was naast Roy, inmiddels al behoorlijk lang geblesseerd, een afmelding van Tim. Op vrijdag kwam Ferry daar nog eens bij, gevolgd door Levi die geblesseerd afhaakte na de training. Op zaterdagochtend meldde ook Gent zich af met een blessure. Kortom, het team miste een hele rits spelers. Op vrijdagochtend was de jacht op invallers al begonnen, dat wilde alleen maar niet vlotten. Ryan wilde natuurlijk zeker wel meedoen, maar daar bleef het bij. En dat was met het vooruitzicht van een moeilijke wedstrijd tegen zo’n sterke tegenstander eigenlijk te krap. Je moet toch wissels hebben om blessures op te vangen of te voorkomen. Op zaterdagochtend werd via de coach van de JO17-4 (bedankt Ron!) Mika ook bereid gevonden om in te vallen zodat het team in ieder geval een wisselspeler had. Later in de wedstrijd, in de tweede helft, zouden zich nog wat spelers van de JO16-1 melden als hun eigen wedstrijd was afgelopen.

    Met de soms stormachtige wind dwars over het veld begon het team vol goede moed aan de eerste helft. Helaas werd het krachtsverschil heel snel duidelijk. Zó snel, dat hadden we eigenlijk niet verwacht gezien de goede tegenstand die het team eerder de JO17 selectieteams heeft gegeven. Wellicht waren er stiekum toch wat jongens onder de indruk van het grote verschil in fysiek en snelheid. En in baardgroei niet te vergeten. Binnen de kortste keren stonden de jongens met 2-0 achter.

    Het spelverloop van de eerste helft was zeer eenzijdig. De tegenstand was te groot, het team moest het bij tegenhouden houden en kwam niet aan zelf voetballen toe. Maar aan dat tegenhouden droeg dan ook ie-der-een zijn steentje bij. Zo liepen bijvoorbeeld de twee vleugelaanvallers Joran en Jayden zich de spreekwoordelijke ballen uit de broek, om maar eens een mooie beeldende voetbalterm te gebruiken, om hun opkomende backs desnoods tot aan de eigen achterlijn te volgen of doken ze zomaar in het hart van de verdediging op. Complimenten voor het hele team, dat bleef knokken voor wat het waard was, weigerde te capituleren en nooit de koppies liet hangen. Bij een 5-0 achterstand maakte een flinke regenbui, die overging in een enorme hagelbui, een vroegtijdig einde aan de eerste helft. Het hele team, plus staf en de scheids schuilde in, en vóór, de kleine dug-out, waar de storm de grote hagelstenen overheen blies alsof het veertjes waren.

    Voorafgaand aan de wedstrijd had één van de RCL vrijwilligers, die het overvolle zaterdag programma in coronatijd elke week weer mogelijk maken, tegen me opgemerkt dat onze jongens tot nu toe zelfs tegen de sterkste tegenstanders wel gescoord hadden. En jawel, kort na het begin van de tweede helft kwam deze kwaliteit, want dat is het absoluut, toch ‘gewoon’ weer bovendrijven.
    Met opeens een viertal extra invallers uit de JO16-1 op de bank bleken de limonade en de wat langere pauze de jongens goed gedaan te hebben: in de tweede helft kwam er wat meer ruimte en daarmee kwam het team, nog steeds noodgedwongen met de krachten smijtend, ook meer aan voetballen toe. Dat vertaalde zich al vrij snel in een doelpunt uit een snelle aanval. In de verdediging werd de bal veroverd en na wat korte combinaties kwam de bal op rechts bij Mika, die met een uitstekende diepe bal Kjell op avontuur stuurde. Die liet twee snelle en sterke centrumverdedigers de hielen zien en prikte de bal langs de uitlopende keeper.

    Niet veel later resulteerde goed ‘hoog’ druk zetten op de verdediging van de JO19-1 in een terugspeelbal. De keeper pakte het puntertje op en scheids Manfred legde de bal net buiten het vijfmetergebied, rechts van het doel, voor een indirecte vrije trap. Mika legde de vrije trap panklaar opzij naar Ryan, die de bal langs alles en iedereen via de binnenkant van de paal snoeihard binnen schoot. Met een kopbal uit een strak getrapte hoekschop wist de JO19-1 de ‘achterstand’ in de tweede helft te verkleinen. Een nieuwe snelle aanval, gebruik makend van de ruimte in de JO19-1 verdediging, bracht de bal bij Million, die precies op tijd opzij legde naar Ryan. Met een prima pass werd Kjell opnieuw in kansrijke positie gebracht en was het zomaar weer opnieuw raak. Achterin was het nog altijd regelmatig alle hens aan dek voor de hardwerkende JO17-3, dat uiteraard diep moest gaan om het te kunnen blijven bolwerken. Meshaal wist met een paar goede reddingen nieuwe tegendoelpunten te voorkomen. Alleen naar de tweede helft kijkend stond de JO17-3 één minuut voor tijd nog altijd 3-1 voor. Helaas duurde die helft letterlijk één minuut te lang: de batterijtjes bleken hier en daar he-le-maal leeg. Na de 3-2 viel binnen diezelfde minuut zelfs nog de 3-3, met de eenvoud van een trainingsdoelpuntje: de uiterst vermoeide JO17-3 kon alleen nog maar toekijken. Scheids Manfred floot meteen maar voor het einde van de wedstrijd.

    Zo eindigde de tweede helft virtueel alsnog in een zwaarbevochten maar verdiend gelijkspel. Net als vorige week kunnen we de jongens alleen maar complimenten maken voor de geleverde strijd en tomeloze inzet. En zeker ook met de prima wedstrijd, want dat was het uiteindelijk zeker óók! Natuurlijk was deze tegenstander een flink aantal maten te groot, letterlijk en figuurlijk, maar het was opnieuw een leerzaam potje zullen we maar zeggen.

    Hartelijk dank aan de invallers van vandaag, Ryan, Mika, Robbe, Youri en Sam (en Lars voor de mental support) en zeker ook hun coaches. Volgende week wacht de JO17-3 uiteraard wéér een moeilijke wedstrijd, tegen de JO19-2. Een team met een aantal oude bekenden, die ons vorig seizoen wel eens uit de brand geholpen hebben. Het wordt zeker een lastige klus, maar hopelijk op een wat gelijker speelveld dan de wedstrijd van vandaag. Tot dan,

    Arjen