• Vanaf het zuiden van Haarlem reed ik vandaag door het chique Heemstede. Lange lanen met schuine bomen, taxateurs en Bloemeries net na station Heemstede Aerdenhout. De beste Chinees van Noord Holland aan de linkerkant voor het station, grote postsierlijke villa’s verscholen achter netjes aangelegde tuinen, glimmende auto’s, hockeysticks. Op de stoep van een traiteur staan Jet en Koosje (kent u ze nog? Deze unieke figuren uit de jaren ’90 gespeeld door … ,ja wie waren dat ook al weer beste mensen?). Ze doen mij even stilstaan bij die mooie tijd vlak voor de eeuwwisseling. Rustig zoef ik het rijke dorp uit, wielrenners halen mij op de rijbaan in. Het maakt niet uit. Ik laat de drukte op het parkeerterrein van de Waterleidingduinen aan mij voorbij gaan, hoewel ik daar best eens de tijd voor kan nemen. Links staat een statig huis voor de verzorging van mensen op stand. Buurtbus 4 nadert de bebouwde kom. De unieke klokkenwinkel net na de entree van Vogelenzang, de vele verkeersdrempels en tientallen borden met 30. Alle haast is er gelukkig allang uit. De draai aan het begin van de N206 richting Leiden en Den Haag zorgt ervoor dat ik Radio West weer in volle glorie kan horen. Heerlijke oude-lullen-muziek (Talking In Your Sleep van The Romantics, High Under The Moon van Tambourine) klinkt uit de boxen, afgewisseld met een klassieke radiostem uit een ver verleden. (Wie was dat toch?) Ik kom er even niet op, maar ik zien in mijn herinnering wel een wat gezette man met diepe rauwe stem, krullen, licht gebogen, met een microfoon in de hand, verslag doen van de unieke kampioenswedstrijd FC Lisse – Scheveningen op het terrein van Rijnsburgse Boys. Lisse won in 1997 uiteindelijk deze thriller met 4 – 3 nadat beide teams op 54 punten waren geëindigd. Stephan Spruijt en Jerrel Linger zijn zo maar wat legendarische namen uit die periode van de late jaren negentig. In die jaren bezocht ik vele wedstrijden van FC Lisse, samen met mijn vader en opa. Mijn opa stak dan altijd halverwege - uit de wind!- een sigaar op, terwijl ik naast hem zat. Bij thuiskomst wachtte dan de geur van een dikke warme kleffe cake of een geurende appeltaart en uiteraard de eindstand op Teletekst.

    De wedstrijden van FC Lisse brachten ons in allerlei uithoeken, zoals Hoek in Zeeuws-Vlaanderen dat we mochten aanrijden op een hobbelige snelweg via de grauwe haven van Antwerpen richting Zelzate. Berucht was Zwart-Wit ‘28 uit Rotterdam Zuid. Gespannen waren de wedstrijden tussen Katwijk en Quick Boys of tussen Bunschoten en Spakenburg.  ‘Dit is het sportieve uurtje met Willem van Zuilen, vandaag tot 17.00.’ Willem van Zuilen! Inderdaad, nu weet ik het weer.  Hij is er gewoon nog steeds! Ik hoor anno 2021 zijn o-zo-herkenbare stem vertellen dat 26 juni de dag is dat er weer van alles mag, ook op sportief gebied. Publiek is weer welkom. ‘Alleen afstand houden is genoeg,’ stelt hij ons gerust.  Willem zet de naald op een oude 7”-single en ik hoor de scherpe akkoorden en het lekkere basdeuntje van de Laatste X van Doe Maar in mijn lijf trekken na de afslag richting Voorhout. Henny Vrienten zingt met ietwat gepijnigde stem dit mooie lied. Welkom of De Laatste Keer: die titels hadden zomaar op een vlag of bordje kunnen staan op het hek van RCL. Ouders zagen vandaag voor het eerst dit seizoen hun kind schitteren op de sportvelden. Dat was dan ook meteen de laatste wedstrijd van het seizoen. Gelukkig is het niet  definitief. Vanaf eind augustus zien we u vast weer op het veld. 

    ‘Jullie krijgen vandaag de kans om alles wat je geleerd hebt te laten zien,’ vertelt AJ aan Karst, Bobby, Cem, Freek, Evi en Luuk op veld 3D. De dobbelsteen, huisje-groot-huisje-klein, positiespel. Ik hoef het u natuurlijk niet meer uit te leggen na de vele brieven aan de redactie dit jaar en de bijbehorende prijsvragen (Stompwijk hoort inderdaad bij Leidschendam-Voorburg). De laatste peptalk wordt afgerond met wat strategische punten (spelen we met of zonder schoenen of zullen we ruilen van schoeisel?)  Daarna pompt AJ nog even wat ballen op bij het Tankstation RCL. Een paar leden van het team overwegen nog hun buik of hoofd op te blazen, maar dat bewaren we voor toch maar voor een volgende keer. ‘Ze zijn een stuk kleiner meester, die spelers van Zoeterwoude,’ roept Evi ons geruststellend toe. We hoeven ons dus niet groter te maken dan nodig. Op het veld zie ik de Groene Duivels van de Jumbo rondom hun begeleiders staan. Het valt wel op dat randgemeenten vaak door supermarkten worden gesponsord, de COOP-pirates of Aldi-Leeuweriken hebben we al eerder de velden onveilig zien maken hier. 

    Even na half negen klinkt het fluitsignaal van AJ en mag de wedstrijd beginnen. Ik zie vele ouders langs de kant. Nog rustig ingetogen en wat onwennig. Mag je wat roepen? En zo ja: wat? We geven met stalen gezicht aan dat je per kind twee positieve opmerkingen mag maken en één negatieve, doch licht opbouwende, opmerking en dat je deze niet te hard mag roepen vanwege een mogelijke coronabesmetting. Hier en daar wordt gedurende de 2 x 20 minuten dus af en toe wat geroepen dat trouwens de oren van de spelers nauwelijks bereikt. Wat een rust en beschaving, heerlijk. Helaas komt ons betoog niet verder dan ons eigen veld. Ik zie een trainer van een andere club volledig uit zijn plaat gaan tegen de keeper van een team met blauw-witte strepen. Tja…maak je niet druk. De aarde draait wel door. De wedstrijd JO8-6 tegen Zoeterwoude is inmiddels al een minuutje bezig en met een fraai doelpunt zet Cem ons mooie team op voorsprong , op deze frisse ochtend van 26 juni. Freek staat rustig in zijn doel, Karst vormt samen met Cem de aanval, Luuk staat met scherpe blik in het midden en Evi en Bobby zorgen voor een razendsnelle verdediging waarbij er snel geschakeld wordt tussen posities. Ze spelen mooi vanaf de randen de aanvallers aan waardoor de aanval nog beter kan starten.  AJ, Sahin en ik staan tevreden aan de kant. De wedstrijd laat nog twee andere goals zien van Cem, nog drie hele mooie doelpunten van Luuk en nog een fraaie afsluitende goal van Bobby. Even na half tien is het laatste fluitsignaal, met nog penalty’s van beide teams (‘muurtje breken…muurtje breken!’). De teamleiding van Zoeterwoude loopt na de schoten op het doel naar AJ en sluit af met de volgende woorden: ‘Julie hebben een heel leuke voetballende ploeg; fraaie mix van individuele kwaliteiten met goed samenspel en teambelang.’ Met een mooier compliment hadden we dit seizoen niet kunnen afsluiten.  Missie geslaagd. 

    We hadden dit mooie einde natuurlijk nooit kunnen bereiken zonder de onmisbare inzet van: Jordi, Jason, Patrick, Brenda, Danny (gevulde koek), Guido, Rogier, Jenny, Yaya, David, Jan, de meneer van de limonade, Arend Jan (AJ, voor co-trainers/intimi), de ouders van de spelers en alle anderen die dit jaar tot een groot succes hebben gemaakt. Dankzij jullie konden vele verhalen worden opgetekend in dit bijzondere jaar en hebben de spelers, AJ en ik het erg naar onze zin gehad. 

    Dank daarvoor. Fijne zomer! 

    Maarten Algera